ในโลกของนโยบายสาธารณะของสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ในสภาวะการปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและระเบียบวินัยเหล็กกล้า หลายคนอาจมีคำถามว่าเหตุใดการซื้อขายหวยถึงกลายเป็นกิจกรรมที่รัฐบาลให้ความสนับสนุนอย่างกว้างขวาง สิ่งที่ดูขัดแย้งนี้แท้จริงแล้วคือกลยุทธ์ที่ผ่านการคำนวณมาอย่างแม่นยำ เพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจและความมั่นคงของรัฐบาลเอง
กลไกภาษีทางเลือกเพื่อการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน
หัวใจสำคัญที่ทำให้รัฐบาลเวียดนามส่งเสริมหวยรัฐบาลคือเรื่องของ รายได้ ในทางการคลัง หวยถูกมองว่าเป็น "ภาษีสมัครใจ" เช็กที่นี่ ที่ประชาชนยินดีจ่าย โดยที่รัฐไม่ต้องบังคับ งบประมาณที่จัดเก็บได้ จากการจำหน่ายสลากจะถูกส่งตรงไปยังหน่วยงานบริหารจังหวัดเพื่อใช้ในโครงการพัฒนาคุณภาพชีวิต ดังนี้:
- การก่อสร้างโรงเรียนและสถานศึกษาในพื้นที่ห่างไกล
- การพัฒนาระบบโรงพยาบาลและศูนย์การแพทย์
- การขยายโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ถนน
นอกจากนี้ รัฐบาลยังใช้สโลแกน "Ích nước lợi nhà" (เป็นประโยชน์ต่อชาติและครอบครัว) เพื่อเปลี่ยนทัศนคติของประชาชนจากการพนันให้กลายเป็นการทำบุญทางสังคม ซึ่งเป็นจิตวิทยาที่ได้ผลอย่างยิ่งในประเทศคอมมิวนิสต์แห่งนี้
สงครามปราบหวยใต้ดินด้วยวิธีเจ้ามือเบ็ดเสร็จ
ปัจจัยที่มองข้ามไม่ได้คือปัญหาของหวยใต้ดินหรือ "Số Đề" ซึ่งเป็นธุรกิจผิดกฎหมายที่ฝังรากลึกและเชื่อมโยงกับกลุ่มอิทธิพล คณะผู้บริหารประเทศตระหนักดีว่าการปราบปรามด้วยกำลังอาจไม่ได้ผลยั่งยืน จึงเลือกใช้วิธี "ครองตลาดเสียเอง" โดยการออกผลิตภัณฑ์หวยที่หลากหลายและน่าเชื่อถือมากกว่า
เมื่อมีระบบที่ถูกต้องตามกฎหมายและรางวัลจูงใจ ประชาชนจะค่อยๆ ย้ายพฤติกรรมการเล่นจากตลาดมืดมาสู่ระบบของรัฐ ส่งผลให้รัฐบาลสามารถควบคุมเม็ดเงินหมุนเวียนได้ทั้งหมด และยังเป็นการลดบทบาทของมาเฟียที่คุมหวยใต้ดินไปในตัว นับเป็นการบริหารจัดการความมั่นคงในรูปแบบเชิงยุทธศาสตร์ที่ชาญฉลาด
นวัตกรรมสลากสู่ยุคทันสมัย
ในปัจจุบัน เราเห็นการพัฒนาของหวยรูปแบบใหม่ๆ เช่น Vietlott ซึ่งเป็นหวยระบบคอมพิวเตอร์ที่ทัดเทียมสากล การเกิดขึ้นของหวยประเภทนี้คือการเซกเมนต์ตลาดไปยังวัยทำงานในเมืองที่ต้องการความโปร่งใสและรางวัลแจ็กพอตขนาดใหญ่
สรุปได้ว่า การที่เวียดนามมีหวยหลายประเภทไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอของรัฐบาล แต่คือการใช้หลักปฏิบัตินิยมที่ว่ามนุษย์ยังต้องการความหวัง และรัฐบาลที่ดีควรเป็นผู้บริหารจัดการสิ่งนั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อส่วนรวมและคนในชาติ โมเดลนี้จึงเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจของการปกครองแบบปฏิบัตินิยมที่อุดมการณ์และความจริงต้องสอดประสานกัน